To miękkie, bardzo puszyste ciasto drożdżowe, w formie wieńca, które jest ozdobione zwykle owocami kandyzowanymi. W środku przełożone jest bitą śmietaną lub kremem. W środku można trafić na jedno lub dwa znaleziska – małą figurkę, przedstawiającą króla i ewentualnie – suche ziarno bobu lub dużej fasoli. Ten, kto znajdzie w swojej porcji króla – będzie miał szczęście cały rok i jest królem spotkania. Ten, kto znajdzie ziarno – musi zapłacić za ciasto.
Najwyraźniej prawdą jest, że człowiek widzi innych przez pryzmat własnego działania, poglądów itd.
Niedawno, kiedy pracowicie zbieraliśmy oliwki na działce sąsiadującej z nieruchomością Juana, zauważyliśmy, że chyba od kilku dni się nie pojawia. Nie widzieliśmy go, nie słyszeliśmy również charakterystycznych odgłosów ani rano, ani wieczorem. Nikt inny również się nie pojawiał.
Trochę się zaniepokoiliśmy. Nie z powodu Juana, bo jakoś nie darzymy go miłością, od czasu, kiedy doniósł na nas na policję. Ale sąsiad ma u siebie konia i kilka kotów.
Plan był prosty. Zbierzemy oliwki, oddamy do tłoczni, będziemy mieć oliwę dla nas i dla naszych przyjaciół….
To nie my adoptowaliśmy Dybuk. To ona adoptowała nas. Widocznie wiedziała, że to całkiem niezła opcja, wobec tego, co miało ją niedługo spotkać…
Oczywiście nie mamy pewności, co motywuje naszego sąsiada do nasyłania na nas policji, z powodu wydumanego problemu. Ale kiedy poskładaliśmy do kupy kilka rzeczy, wyszła nam całkiem prawdopodobna teoria.
Oboje – i ja, i Krzyś, lubimy starocie. Może dlatego, że sami już nie jesteśmy najmłodsi 😉 Nieopodal naszego hiszpańskiego domu jest sklep, w którym robimy zakupy dla siebie, ale również dla tych z naszych przyjaciół, którzy mają podobne podejście do przedmiotów i przeszłości i wiemy, że ucieszą ich „używane” prezenty.
Choć oficjalna nazwa tej miejscowości to Ares del Maestrat (w walenckim, po hiszpańsku to Ares del Maestre), to dla nas już chyba na zawsze będzie to „O, murwa! Ja pinkolę!”. Tylko w tej wersji oryginalnej, mniej ugrzecznionej 😉Jak w tym dowcipie o tym, jak Polacy wyrażają zachwyt spektakularnymi widokami. To zdecydowanie nasze odkrycie turystyczne roku 2025
Wybraliśmy się do Morelli w nie najlepszym momencie. Czerwiec, gdy zwiedza się Hiszpanię z dwoma psami, jest już nieco zbyt upalny. Dlatego zaledwie zasmakowaliśmy tego miasteczka i niewykluczone, że tam wrócimy – na przykład po to, by pokazać je naszym znajomym. Bo pokazywanie mało znanej Hiszpanii, znajomym, jest moją nowoodkrytą pasją.
Nasza główna nieruchomość sąsiaduje z dwoma domami weekendowymi hiszpańskich rodzin, z którymi mamy przyjacielskie stosunki. Po dokupieniu działek naszym sąsiadem stał się jeszcze Juan, z którym od początku wiedzieliśmy, że tak przyjacielsko nie będzie.
Składanie donosów na policję, dla mnie zdecydowanie wykraczało ponad to, co uważam za dobrosąsiedzkie stosunki, ale być może nie dla Juana.